Podwórka-studnia

dwórko jest przestrzenią sytuującą się pomiędzy domowym wnętrzem a sferą publiczną. To obszar, w którym rozgrywa się życie rodzinno-sąsiedzkie, intymne, nasycone specyficzną akustyką: śmiechem bawiących się dzieci, spotęgowanymi przez studniowość odgłosami codziennych czynności,  głosami dobiegającymi z mieszkań. 

Podwórko zbliża, konstytuuje kolejny krąg funkcjonowania jednostki w przestrzeni. A to ograniczone jest do określonych relacji zamkniętych w ramach tego jednego podwórka. Już nie jesteśmy w intymnym rytuale codzienności spędzanej z najbliższymi, ale jeszcze nie wychynęliśmy całkowicie na świat. Ten świat podwórka jest miejscem bardziej swoiskim, choć już poza obrębem własnego domu. 

W przedstawieniach żydowskich przestrzeni miejskich, obecnych w grafikach i malarstwie twórców pochodzenia żydowskiego, niezwykle często pojawia się motyw podwórka-studni. U Brunona Schulza chętnie powracają charakterystyczne zewnętrzne schody biegnące wzdłuż ścian domów — element tak typowy dla żydowskich miasteczek i dzielnic. Na wystawie motyw ten obecny jest w medium graficznym, gdzie podwórko przejawia się poprzez powtarzalność form: schodów, balustrad oraz zamkniętej, studniowej struktury.